Ποιος θυμάται τους νεκρούς;

Θανάσης, Μαρία, Σάββας, Νίκος, Αλέξης. Μερικά μόνο ονόματα ανθρώπων που δεν είναι πια εδώ. Έφυγαν, ο καθένας δολοφονημένος με διαφορετικό τρόπο. Και δεν είναι οι μόνοι. Είναι πολλοί ακόμη που δεν τους ξέρουμε ή που πολύ σύντομα θα τους μάθουμε.

Ποιος φοβάται τα παιδιά;

Τέσσερα χρόνια πέρασαν από τη νύχτα που οι ειδικοί φρουροί της ελληνικής αστυνομίας δολοφόνησαν τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Ήταν το τόσο μακρινό 2008, όταν οι χριστουγεννιάτικες καμπάνες της γιορτινής Αθήνας ηχούσαν εξοργισμένες ένα μήνυμα αντίδρασης και ανυπακοής, προφητεύοντας σκηνές βγαλμένες από τις πιο μαύρες περιόδους της ιστορίας. Ποιος, όμως, φοβήθηκε πραγματικά εκείνα τα παιδιά;

Εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη

Το κείμενο αυτό γράφτηκε αμέσως μετά το τέλος της μαθητικής και φοιτητικής πορείας στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις, πριν όμως από την προγραμματισμένη πορεία των εντιεξουσιαστών.